Dit is zo’n dag. Een goeie dag, met zon, niet te warm, niet te koud. Ik ben vrij vandaag. Het is licht buiten.

Ik denk dat ik van alles moet. Ik ben verdrietig, ik ben moe. Ik sta op, maar wil niet vandaag. Ik kijk uit het raam, zucht. Zit op de bank en slaap in de middag.

Goed en slecht, allebei. Maar ik wil niet.

Ik zag de muts sinds mijn jeugd op steeds minder hoofden. De winters waren af en toe koud genoeg, maar misschien zat niemand te wachten op een platgedrukte coupe na het dragen van een muts.

Deze winter en zeker deze laatste weken zie ik steeds minder mutslozen. Mutsen in alle soorten en maten passeren mij op straat. De gebreide muts. De populaire Chico-Lama-muts. De reggaemuts. De puntmuts. De muts die matched met sjaal en wanten. De help-een-beer-op-de-weg-muts. Overal mutsen. Met kwastjes, oorflappen en Noorse patronen. Van fleece, wol, (nep- en echt) vel en vilt.

De muts is terug op straat. Nu nog wachten op een hippe, alles bedekkende bivakmuts.

Een jaar geleden verbleef ik tijdelijk in de Achterhoek. Ik had mijn baan opgezegd. Ik had al mijn overwerkuren en vakantiedagen opgenomen. Mijn ouders gingen zes weken op reis door Zuid-Amerika. Iemand moest op hun huis, de kat, de kippen en de tuin passen. Allemaal zaken die in de maanden daarvoor samenkwamen. Besloten werden. Door mij. Daardoor zat ik in het najaar van 2008 in de boerderij van mijn ouders te bedenken wat ik ging doen.

Oh, zo’n eenvoudige zin: ‘bedenken wat ik ging doen’. Een soort van ‘wat ga ik worden als ik later groot ben’.

Soms zijn de zaken niet zo helder. Staar ik voor mij uit, zie niets meer scherp. Wat voor mij ligt lijkt een groot grijs en onduidelijk landschap. Gek genoeg zijn het dan juist de kleine dingen die voor je neus gebeuren. Die zaken die letterlijk ‘in your face’ zitten. Als ik scherp stel, focus, zie ik die druppel die mij aanstaart.

Dit is wat er overblijft van een avond met goed gezelschap en een goed gesprek.

En: vriendschap, twijfel, helpen en een hoofd vol gedachten.

Hoe vaak moet iemand tegen je zeggen dat je echt, écht, een blog moet beginnen voordat je het gaat doen? Vaak! Ik weet het. Het is echt iets voor mij, maar ik deed het niet. Zoals ik veel dingen die ik wil niet doe. Hoe vaak kan je een vraag met “Ik weet het!” beantwoorden. Ook maar zo vaak. En om niet volledig ongeloofwaardig te zijn. Om niet aan mijzelf voorbij te gaan. Omdat bloggen mij gaat helpen. Omdat bloggen leuk is. Omdat ik het een en ander te delen heb met de wereld. En de wereld hopelijk ook met mij.

Zo. Dit blog staat hier. Van start.

dank aan Fiona en Karin voor

het stellen van die vraag

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!