Ik herinner mij… de idioot in het bad

Afbeelding

Ik herinnerde mij vanochtend een gedicht, namelijk ‘De idioot in het bad’ van M. Vasalis. Geen idee wat die herinnering aanwakkerde. We lazen en analyseerden het gedicht in de lessen Nederlands op de middelbare school. Jammer genoeg weet ik niet meer bij welke docent. Ik heb twee geweldige docenten Nederlands gehad, meneer Lubbers en meneer De Jong. Dat geweldig zeg ik nu. Denk dat ik dat ik ze toen gewoon goed vond, je kon slechtere docenten treffen. Kon lachen om de manier waarop ze giechelende klasgenoten op hun plek konden zetten. En vond literatuur lezen en daarover praten altijd erg leuk. Dat geweldig zeg ik nu omdat ze blijkbaar na 20 jaar een levendige herinnering zijn gebleven, en omdat een van hen ons in die les liet kennismaken met dit gedicht.

De idioot in het bad

Met opgetrokken schouders, toegeknepen ogen,
haast dravend en vaak hakend in de mat,
lelijk en onbeholpen aan zusters arm gebogen,
gaat elke week de idioot naar ’t bad.

De damp, die van het warme water slaat
maakt hem geruster: witte stoom…
En bij elk kledingstuk, dat van hem afgaat,
bevangt hem meer en meer een oud vertrouwde droom.

De zuster laat hem in het water glijden,
hij vouwt zijn dunne armen op zijn borst,
hij zucht, als bij het lessen van zijn eerste dorst
en om zijn mond gloort langzaamaan een groot verblijden.

Zijn zorgelijk gezicht is leeg en mooi geworden,
zijn dunne voeten staan rechtop als bleke bloemen,
zijn lange, bleke benen, die reeds licht verdorden
komen als berkenstammen door het groen opdoemen.

Hij is in dit groen water nog als ongeboren,
hij weet nog niet, dat sommige vruchten nimmer rijpen,
hij heeft de wijsheid van het lichaam niet verloren
en hoeft de dingen van de geest niet te begrijpen.

En elke keer, dat hij uit ’t bad gehaald wordt,
en stevig met een handdoek drooggewreven
en in zijn stijve, harde kleren wordt gesjord
stribbelt hij tegen en dan huilt hij even.

En elke week wordt hij opnieuw geboren
en wreed gescheiden van het veilig water-leven,
en elke week is hem het lot beschoren
opnieuw een bange idioot te zijn gebleven.

M. Vasalis (1909-1998)
uit ‘Parken en woestijnen’ (1940)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: