Drie weken

Ik fiets een half uur, het afscheid is aan de rand van Den Haag bij crematorium Ockenburg. Als ik aankom wijst een meneer bij het hek welke kant ik op moet lopen. ‘Voor mevrouw Smit? Die kant op’. ‘Dank u’. Vreemd, iemand die je niet kent noemt je naam. En wat een gewone achternaam voor zo’n bijzonder geval als jij was. Gelukkig is je voornaam ongewoner.

Een afscheid met muziek, klassiek vooral. En sprekers, een heel aantal sprekers. En hoewel ik het idee heb je maar deels te kennen, zorgt elk verhaal voor herkenning. Uitgesproken, expressief, direct, online en offline aanwézig, een aanwezigheid, spraakwaterval, plannenmaker, soms lastig, voor anderen… maar ook voor jezelf blijkt uit een enkel verhaal.

Ik ben niet de enige die door jou, of nu.. door jouw plotselinge overlijden bij een verkeersongeval, het idee heeft dat het leven vooral geleefd moet worden, nu. Dat jouw plannen uitgevoerd of voortgezet moeten worden.

Jij vond dat leven, en werken, niet ophouden na een pensioenleeftijd. Je had nog allerlei plannen, wensen voor je leven. Daarom voelt het wrang dat juist jij er niet meer bent. Het idee dat jij nog niet uitgeleefd was. Ik hoop en vermoed dat je weinig spijt had, geen spijt van dingen die je hád willen doen. Je hebt veel gedaan in je leven.

Het is vandaag drie weken geleden dat je omkwam.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: