Aandacht

Een gesprek op de sportschool gisteren. Over de verpleegster waarmee iemand recent te maken had… die in tegenstelling tot haar collega’s wonderlijk genoeg altijd zorgde voor het zonder pijn aanleggen van een infuus, en waar dat aan lag. Waar lag dat aan? Aan de zachte gebaren, de liefdevolle open houding, het ongetwijfeld deskundige, geoefende aanprikken, en vooral de aandacht waarmee dat uitgevoerd werd.

Daar ging dat gesprek over.

Het deed mij denken aan de vlucht die ik vorige week maakte. Op de luchthaven twee dames, waarschijnlijk moeder en dochter, beiden op leeftijd. De oudere dame in een speciale rolstoel. En de aandacht die zij kreeg van de jongere dame. De serie van kleine gebaren: de kraag die goed gedaan werd, het drinken dat met een rietje aangereikt werd, de mond afgeveegd, haar hand vastgehouden en een aai, heel zacht, over haar wang.

Tijdens het boarden, de meeste passagiers al op hun stoel in het vliegtuig, de oude moeder en dochter (en echtgenoot) nog buiten, wachtend op de medische begeleiding om haar op haar stoel in het vliegtuig te tillen. Ik keek door het raampje naar buiten, zij stonden daar. En weer de aandacht waarmee de deken wat hoger opgetrokken werd, haar hand op de arm van de vrouw. Wonderschoon.

Advertenties

Eén reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: