Beslissingen zijn simpel zodra je ze genomen hebt

moi today 25 juli 2013

Vorige week merkten een aantal mensen heel vriendelijk op dat ik zoveel afgevallen was. Altijd fijn om complimenten te krijgen dat je er beter uitziet. En helemaal aangezien ik daar heel hard mijn best voor doe. Heel gestaag verandert er iets in mijn lijf. Ik weet inmiddels dat dit zo is, het gaat langzaam, erg langzaam. En soms gebeurt dat met sprongetjes en merken anderen ook die veranderingen op. Ik blijf stappen zetten (letterlijk door vier keer per week naar de sportschool, en door goed te letten op wat ik eet). En hoewel ik het veel moeilijker vind om mijn eetgewoontes te veranderen en daar soms ook geen peil op te trekken is hoe je lichaam op veranderingen reageert (consequent zijn is de grootste les, consequent verstandige eetkeuzes maken) vragen mensen zich regelmatig af hoe ik het vele sporten van vier en soms vijf keer in de week volhoudt. Blijkbaar is dat voor veel mensen lastig. Als je vermoeid bent aan het einde van de dag, als je nog zoveel kilo’s meesjouwt dat sporten gewoon zwaar is, spierpijn, zweten… misschien best begrijpelijk dat men afhaakt.

Zelf kost het mij geen moeite. Bijna het makkelijkste wat ik ooit deed. Ik nam een beslissing. Het was niet makkelijk voordat ik hierover iets besloot, maar absoluut ná die beslissing.

Ik was lange tijd ziek geweest, een hyperactieve schildklier die een periode van zo’n twee jaar ervoor zorgde dat ik, die nooit wat had, nu opeens ziek was. Nooit als in ‘ik ken mijn huisarts al tien jaar niet’. Ik die altijd nooit wat had, was nu ziek en mogelijk zelfs chronisch. Mijn zelfbeeld moest zo’n beetje 180 graden draaien. Ondertussen zorgde mijn schildklier voor een verstoorde stofwisseling, hartkloppingen, vermoeidheid en een overheersend gevoel dat ‘ik mijzelf niet was’. Vaak down, depressief en moe.

In die tijd heb ik dat niet altijd als zo heftig ervaren. Je ondergaat het ook gewoon. Nu achteraf zie ik wel dat dat is wat er gebeurde. Dat het vooral een machteloos gevoel was. Mijn internist vertelde dat de medische wereld ook nog steeds niet weten waar schildklierproblemen door veroorzaakt worden. Je kan er die zin dus niets aan voorkomen. Je kan behandelen. Dus uiteindelijk zorgde een behandeling met radioactief jodium ervoor dat ik nu met een íets te trage schildklier prima lijk te functioneren.

Besef was achteraf wel dat ik opeens volledig gefocust was op mijn lijf en haar functioneren. Ik kon niets doen aan de oorzaak, maar heb leren luisteren naar hoe ik mij voelde. Geleerd dat ik niet altijd even goed voor mijn lichaam zorg. En daarna dus ook dat besluit om dat wel weer te doen.

Ik besloot dat ik voor mijn lichaam en indirect ook mijn geest moest zorgen. Ik besloot dat waar ik invloed op uit kón oefenen, ik dat ook ging doen. Ik besloot af te willen vallen. Daarbij was er uiteindelijk ook nog een vriendin die mij simpelweg meenam naar een sportschool, en die drempel hielp te nemen. En trof ik een sportschool waar de persoonlijke aandacht opvalt, waardoor het voor mij makkelijker werd ook vaak te komen.

 

Simpel. Zo voelt het nu.
Beslissingen zijn simpel zodra je ze genomen hebt.

 

Advertenties

  1. liesbaas

    Trots op je!!!

  2. Ook al voelt het simpel..thumbs up!

  3. Pingback: Een wachtkamer en waarom ik dáár niet van baal | prikkeldaad

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: