Een wachtkamer en waarom ik dáár niet van baal

wachten ziekenhuis

Deze week moest ik twee keer wachten, in de wachtkamer van het ziekenhuis. De eerste keer maar kort bij bloedafname, zodat er daarna een buisje gevuld kon worden. Elk half jaar worden nog steeds mijn bloedwaardes gecontroleerd in verband met schildklierproblemen.

Eind juli schreef ik over beslissingen. Dat veranderingen makkelijk zijn vol te houden als je er een besluit over neemt. Het besluit gezonder te leven had direct te maken met de hyperactieve schildklier die in 2009 geconstateerd werd bij mij. Na behandeling leek dat vanaf de zomer van 2011 weer redelijk goed te gaan. Bloedwaardes waren niet zoals bij een gezond persoon, maar wel binnen de ‘buitennormen’, dus geen reden om medicijnen te moeten slikken. De afgelopen twee jaar word ik elk half jaar gecontroleerd. Waardes schommelen en in mijn geval leek mijn TSH-waarde langzaam op te lopen. Dit duidt op een te trage schildklier.

Deze week dus eerst de wachtkamer bij bloedafname. En vandaag een andere wachtkamer bij interne geneeskunde. Nooit erg om te wachten eigenlijk, omdat ik gemerkt heb dat mijn internist de tijd neemt voor zijn patiënten. En vandaag nam hij ook de tijd voor mij. Om te vertellen dat mijn TSH-waarde weer gestegen was ten opzichte van maart dit jaar.

Dat betekent dat het waarschijnlijk onafwendbaar is: ik heb nu toch echt een té trage schildklier en moet hoogstwaarschijnlijk schildklierhormonen gaan slikken. Behandelbaar, simpelweg een tekort aanvullen, voorkomt dat ik mij echt slecht ga voelen door een weigerende schildklier.

……
…………….
…………………….

Als je mij kent, weet je dat ik dit heel erg moeilijk vind. Want het betekent ook de rest van mijn leven dagelijks een pil slikken. Het maakt mij een patiënt terwijl ik dat gevoel de afgelopen twee jaar niet meer echt had. Iemand met een chronische ziekte. Het betekent dat mijn lijf faalt op dit vlak.

En dat vind ik moeilijk, heel erg moeilijk. Ik heb geen vat op de onbekende oorzaak hiervan. Dat ik ziek ben, klopt niet met het beeld dat ik van mijzelf heb. Ik ben over het algemeen redelijk nuchter en rationeel, en volgende week heb ik vast weer meer grip hierop. Maar nu baal ik hier even van. En ja, dat is is zacht uitgedrukt.

Advertenties

  1. Had zo, met jou, gehoopt dat de waardes stabiel zouden blijven. Zeker vanwege je gevoel hierover. *hug*

  2. Wat rot dat je ondanks gezonder leven je toch echt aan de medicijnen moet nu. Heel veel sterkte met het accepteren van dit lastige feit!

  3. age

    geen leeftijd, maar wel lotgenoten, maar anders/ voel met je mee

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: