Rücksichtslos, of waarom ik geloof in de druppel

Een paar dagen geleden twitterde ik ‘kan enorm treurig worden van de ongenuanceerde hatelijkheden die online uitgebraakt worden… wat een zielloze mensen’. Ik kwam online een aantal dingen tegen. Een schrijver die lomp reageerde vanwege een reactie op zijn krantencolumn, reacties op het overlijden van een Jemenitisch meisje.

Reacties die niets te maken hebben met feiten, zelfs niet met meningen. Reacties die bot en rücksichtslos om zich heen slaan, ongenuanceerd, doelbewust…. kwetsend. Waarom? …. Bij mijn twijfel of verbazing hierover roepen dit soort mensen ‘Grow up!’ dit is de werkelijkheid roepen ze, dit gebeurt er in de wereld en daar roep en blaat en krijs ik zo hard over als ik wil. Ongeacht wie in dát proces weer geraakt wordt.

Ik dacht een poos dat ik ook een kritisch geluid wilde horen online, op Twitter. Niet per se uitsluiten van mensen en meningen die ik zelf niet had. Maar ik kwam daar op terug, ontvolgde die zogenaamd kritische mensen. Hoewel je het, zo merkte ik nu ook weer, nooit helemaal kan negeren. Het zuur, het negativisme, is om je heen.

Maar toch. Ik ben niet graag onnozel of onwetend, maar ik zie niets positiefs in dat zuur, het bijt uit en maakt dood, slaat dood.

Dus ik skip en blokkeer mensen op Twitter om die reden. Ik stop met lezen van dit soort berichten. Het brengt mij niets.

En ik kijk, doelbewust, naar wat kan. Naar wie wil. Wie vraagt in plaats van dreigt. Wie onderzoekt in plaats van veroordeelt. En ik bewonder degene met compassie. En ik hoop, altijd ergens is er hoop.

Want ik geloof in een druppel op een gloeiende plaat. Een uitdrukking die vaak wordt aangehaald om de nutteloosheid van sommige acties of hulp aan te duiden. Maar ik geloof in die druppel. Ten eerste vanwege de intentie van de druppel, waaruit de wens en hoop spreekt om iets te verbeteren. Ten tweede omdat die druppel een snipper van een seconde verlichting biedt. Ten derde omdat ik denk dat die druppel ook wel eens niet alleen valt.

Je kent dat wel. Je loopt buiten, staart naar de stoep voor je. Opeens natte stippels op de grijze stoeptegels. Hè, het gaat regenen, onverwacht, een druppel, twee druppels… en voor je het weet moet je een heenkomen zoeken voor de bui die volgt. Kijk om die reden ook eens naar deze TED-talk waarin Derek Sivers praat over ‘the first follower’ en hoe een beweging te beginnen. Hij legt uit waarom de eenzame zot, die ene druppel…. een tweede druppel nodig heeft.

Advertenties

  1. Marina

    Want ik geloof in een druppel op een gloeiende plaat. Een uitdrukking die vaak wordt aangehaald om de nutteloosheid van sommige acties of hulp aan te duiden. Maar ik geloof in die druppel. Ten eerste vanwege de intentie van de druppel, waaruit de wens en hoop spreekt om iets te verbeteren. Ten tweede omdat die druppel een snipper van een seconde verlichting biedt. Ten derde omdat ik denk dat die druppel ook wel eens niet alleen valt.
    Dank, ik voel me in een keer stukken minder alleen. Ik blijf gewoon doordruppelen (zonder een lekkende kraan te worden, dat lijkt me dan weer energieverspilling 😉

  2. Pingback: Verbeter de wereld, begin zelf | prikkeldaad

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: