Beppe is honderd

img_3212

Beppe Roskam is honderd. Of nou ja, ze is exact honderd jaar geleden geboren, op 15 januari 1917. En bijna 10 jaar geleden overleed ze, op 26 april 2007. Mijn oma werd dus 90, een hele mooie leeftijd.

Ze lacht breeduit op de foto. Ik maakte ‘m in de jaren negentig toen ik op de middelbare school zat. Het is een uitsnede uit een foto die ik zelf maakte, ontwikkelde en afdrukte. Op de foto is ze dus begin 70, net zo oud als mijn eigen ouders nu zijn. Een klassieke oma in een omajurk, wat dan weer heel anders is dan mijn ouders nu.

///

Mijn vader mailde vanavond: …. ‘Op deze dag als ik terugkijk, besef ik dat ik weinig van het leven van mijn ouders weet. …….. zo zijn het verleden met hun zorgen, toekomstplannen, gedachtenwereld enz. in de mist blijven hangen.’

“Wat weet ik van mijn beppe?”denk ik. Geboren in St. Nyk, volgens mij de jongste in een gezin…. maar hoeveel broers of zussen had ze ook alweer? Na lagere school weinig verder onderwijs genoten. Als jonge meid was ze denk ik aan het werk bij een boer. Ik herinner mij een foto die vroeger bij pake en beppe hing. Mijn beppe staat met een emmer in haar handen naast een koe.

Over haar zorgen of dromen weet ik zo goed als niets. Zoals ik haar kende was ze vriendelijk, wel zorgzaam. De oorlog meegemaakt, de voedselbonnen bewaard tussen de pagina’s van een oude bijbel, de linnenkast nog altijd vol met witte lakens. Maar ze was ook weinig uitgesproken, geen uitbundig of uitgesproken type.
Verder heb ik een stapel kinderherinneringen aan logeren bij hen in Sneek….. het schort dat ze omdeed bij het koken, hoe ze haar haren kamde, haar wat stijve manier van bewegen toen ze ouder werd. Ik herinner mij vooral ook allerlei voorwerpen in huis; de bakelieten lichtknopjes, het pannetje op een losse petroleumbrander, de volle melk die op de kachel warmgehouden werd, de kast tussen de huis- en slaapkamer, de hortensia in de achtertuin.

In mijn familie bestaat geen traditie van verhalen vertellen over vroeger. En ook niet de gewoonte heel veel persoonlijke vragen te stellen.

In de mail vraagt mijn vader zich ook af…. of er over hem niet onbeantwoorde vragen zijn. – Ik slik. – Zo mooi en open als hij zich deze dingen afvraagt, zo roepen ze bij mij ook tranen op. De afstand tussen een kleinkind (ik) en haar grootouders is groot genoeg om niet meer wakker te liggen van de onmogelijkheid om nog vragen te stellen. De afstand of nabijheid tussen mij en mijn ouders is zo, dat vragen stellen kwetsbaar voelt. Vragen aan hen, over hun leven en gedachten heeft zo veel meer ook met mijn leven te maken. En met wie ik ben geworden.

Toch zie ik zijn mail vooral als uitnodiging om hierover te praten. En voeg ik er een vraag aan toe; wat wil je over mij weten, over mijn ‘zorgen, toekomstplannen en gedachtenwereld’?

 

NB. online iets over mijzelf delen voelt net zo open als dat ik gesloten ben. – ik deel in de wetenschap dat iedereen dit kan lezen, en toch voelt het ook privé en als iets dat niet open is voor openbaar commentaar of reactie. – comments onder dit blog zijn om die reden gesloten bij deze post, een reactie via mail is welkom. 

Advertenties
%d bloggers liken dit: